Gra PS5 Chronicles of the Wolf

Nie będę ukrywać, że do wszelakich fanowskich produkcji mamy mocno ambiwalentne uczucia. Na jedną perełkę z reguły przypada morze niegrywalnego barachła, które często jest sklejone z kradzionych assetów. W przypadku produkcji studia Migami mieliśmy jednak do czynienia z tym pierwszym. Chronicles of the Wolf kontynuuje trend dosyć dobrych produkcji, choć trzeba mieć na uwadze, że to nie jest zbytnio przystępny tytuł dla przeciętnego zjadacza metroidvańskiego chleba.

Jeśli nie jesteście zapalonymi fanami metroidvanii, to prawdopodobnie nazwa The Lecarde Chronicles niewiele Wam powie. Wydane kolejno w 2013 i 2017 roku fanowskie kontynuacje Castlevania: Bloodlines zdobył dosyć sporą rzeszę fanów. Nie zdziwił mnie fakt, że ekipa Migami poszła za ciosem i wpierw przygotowała Wallachia: Reign of Dracula, a kilka dni temu do sprzedaży trafiła mocno inspirowana drugą odsłoną serii Castlevania produkcja — Chronicles of the Wolf.

Chronicles of the Wolf jest mocno nierówną produkcją, nawet jak na standardy amatorskich zespołów deweloperskich. Mówiąc wprost, stylistyka gry kompletnie mi nie leży. Pixel art przypomina mi taśmowo produkowane w RPG Maker XP gry sprzed dwudziestu lat. Nieliczne scenki przerywnikowe, oczywiście pozbawione animacji, straszą jakością rysunków. Warstwa artystyczna to niestety najsłabszy aspekt tej produkcji i choć nie maa wpływu na rozgrywkę, nie zdziwi mnie, gdy ktoś sobie odpuści Chronicles of the Wolf z powodu tego, jak gra wygląda.

Gdy się jednak przymknie oko na ten aspekt i skupi na rozgrywce, to Chronicles of the Wolf wygląda znacznie lepiej. Choć nie jest to tytuł oszlifowany w tej kategorii. Brak odpowiedniego balansu w poziomie trudności jest widoczny po kilkudziesięciu minutach gry. Problematyczne sterowanie w aspektach platformowych szybko daje się we znaki, gdy produkcja poszerza repertuar dostępnych ruchów. Pewne braki w tym aspekcie, przyznam szczerze, są dla mnie niezrozumiałe. Skoro nasza postać może wykonywać ślizgi, dlaczego one nie zadają obrażeń? Dlaczego uniki mają tak dziwne okienko klatek niewidzialności? Rozumiem, że Chronicles of the Wolf jest inspirowane Castlevania II: Simon’s Quest, jednak pewne zmiany QOL w tym gatunku w ciągu ostatnich 30 lat jednak się pojawiły.

Niemniej, zaciskając zęby i drapiąc się po głowie na brak automatycznego zapisu, będziecie w stanie znaleźć pokłady frajdy skryte w tej produkcji. Po prostu potrzeba do tego sporo cierpliwości. Widać, że twórcy Chronicles of the Wolf mają doświadczenie w tym gatunku i wiedzą, co trzeba do gry wrzucić, by przyciągnąć fana tego gatunku. Począwszy dobrze wplecionych w rozgrywkę system zadań pobocznych i niemęczący backtracking, przez solidną dawkę przedmiotów do wyekwipowania, aż po zgrabnie zamaskowane sekrety, przy których czasami musimy nieźle pokombinować. Jedyne czego bym się mógł czepić, to dziwna krzywa poziomu doświadczenia, mocno stawiające na farmienie superbossów w endgame.